कविता - रस्त्याच्या कडेवरले

रस्त्याच्या कडेवरले

तिन्हीसांजेला कातरवेळी

शहराबाहेर जाणाऱ्या गर्द अंधाऱ्या रस्त्यावर

डोळे, मन, जाणीवा बधीर करणारा

मृत प्रखर पांढरा प्रकाश ओकणाऱ्या वाहनांची

अंगावर येणारी सतत, यंत्रवत वाहणारी रांग

अपरिहार्यपणे सोसत घरी परतणारा मी |

अचानक डोळ्याच्या डाव्या कोपऱ्यातून

जिवंत प्रकाशाची, लसलसणारी अनुभूती,

रस्त्याच्या कडेला गाडीचे आपसूक थांबणे,

माझ्या समोर थोड्या थोड्या अंतरावर

रक्तवर्ण सोनेरी जिवंत प्रकाश फाकणाऱ्या चुलींची रांग

चुलीनभोवती त्या अलौकिक रक्तिम प्रकाशाने

रसरशीत, राजसी दिसणार्यांची कोंडाळी

मध्यभागी कणकेच्या गोळ्यावर

सहज लास्य करणाऱ्या कणखर हातांच्या आदिमाया |

मृत गाडीच्या अंधाऱ्या कोठडीतून मी पहात राहतो

त्या रक्तिम दिव्य प्रकाशाने उलगडलेला

वृद्ध चेहऱ्यावरील सुरकुत्यांच्या जाळ्यातील मानवी जीजीविषेचा पट,

रापलेल्या चेहऱ्यांचा राकटपणा, कोवळ्या चेहऱ्यांची झळाळी;

चुलीवरच्या खापराचे उतरणे, साऱ्यांचे भव्य-दिव्य पणे लकाकणे

विझण्याआधी दिवा मोठा व्हावा तसे,

धगीवर पाण्याचा शिडकाव, धुराचा छोटासा लोळ,

साऱ्यांचे काळवंडून काळोखात विरून जाणे |

मी निघतो तेथून

उद्या सकाळी तुम्हा आंम्हा सर्वाना दिसतील

कोळपलेली, काळवंडलेली हि सारी चिपाड शरीरे

निर्जीवपणे-अज्ञातपणे वाहू लागताना माणसांच्या लोंढ्यात ||

काही वाचलेले, सहज सुचलेले

मंजिल तो मिल हि जायेगी भटक कर हि सही ;
गुमराह तो वो है, जो घरसे निकला हि नही करते |


भटकलात तरी ध्येय मिळतेच
   
        नेटाने क्रमता ध्येयमार्ग ;

भटकलेला तर तो आहे

        जो क्रमितच नाही ध्येयमार्ग  |
       

कविता - ठेव

ठेव 

(प्रसिद्धी ललित जून २००१)

चिऊ - काऊनच्या साक्षिन दिलेला घास 

'आला मंतर, कोला मंतर; बाळाचा बाऊ छूमंतर....'

म्हणून बरे केलेले तुझे बाऊ 

सार काही मागे पडलंय....

        चांदोमामाशी, त्याच्यावरल्या रथाशी 

        नात तूच तोडलंस .......

        हल्ली तू गोष्टी करीत असतोस 

        चंद्रावरल्या अपोलो स्वाऱ्यांच्या

बागुलबुवाच्या नावान घाबरण्यातली 

मजा केव्हाच संपली.

अजूनही तू रमतो आहेस थोडाफार 

परीकथांमध्ये, साहसकथामध्ये.

लवकरच तेही संपेल

तुही होशील आमच्यासारखा 

यंत्रवत, झापड लावून गरगर फिरणारा

       कधीतरी तुझ्याकडे येईल 

       तुझ हरवलेलं बाल्य नव्या रुपान 

       तेंव्हा चिऊ-काऊ-चांदोमामाशी राखून ईमान,

       हवाली कर त्याच्या आम्ही सोपवलेली 

       तुझ्या मनाच्या अंधारया कोपऱ्यातली

       पिढ्यानपिढ्यापासूनची ठेव.

       

कविता - पुन्हा कवितेकडे

पुन्हा कवितेकडे

खूप पूर्वी

कधी अचानक

कधी लपत छपत

कधी चाहूल देत,

कधी आढेवेढे घेत

तुझे मजपाशी येणे

व्यक्त होण्यासाठी

मोकळे होण्यासाठी

स्वतःला विसरण्यासाठी-समजण्यासाठी

माझे तुजपाशी येणे

अनेकविध रंगाने, ढंगाने, रूपाने

आपले अशरीर, अमूर्त एकत्र येणे होत असे.

तुझ्या सान्निध्यात उजळायचा अंतरीचा गाभा,  

अस्तित्वच बदलून जायचे अंतर्बाह्य

शब्द ल्यायचे अर्थांचे अगणित पदर

केलीडोस्कॉपिक भावछटा झळकवणारे

शब्दांच्या भाव-अर्थांची संगती लावताना

तू माझी व्हायची, माझ्यातुन मूर्त व्हायची

विश्वाच्या क्षणभंगुरतेची वाळवी

मनात केंव्हा शिरली

शब्द, सृजन, अस्तित्व सारे काही

निरर्थक केंव्हा झाले

कळलेच नाही

त्यानंतरच्या आपल्या भेटीत                      

क्षणभंगुरतेच्या कृष्णविवराने

शोषून घेतला तुझा दिव्य प्रकाश,

सृजनाची शक्ती, जीवनरस

भारून टाकला अंतरीचा गाभा निरर्थकतेने

मी बंद केले तुझ्याकडे येणे

जगत राहिलो आयुष्य वांझपणे

  

उमजले अखेरीस मला

क्षणभंगुर असले सृजन, जीवन, सारे विश्व

असते ते रसरशीत, परीपूर्ण, अक्षर

ज्या क्षणापुरते ते असते

परतलो आहे पुन्हा तुजकडे

जगण्यासाठी, सृजनासाठी

क्षणाच्या अमरत्वासाठी

भंगू दे काठीण्य माझे